Pazar, Eylül 7, 2008 - D_O_S_T
..."Dostluk" ... Neden ben bu kelimenin hakkını hayat denen şu uzun yolumda sonuna kadar verdiğimi düşündüğüm halde sürekli hayal kırıklığına uğruyorum ki! Şimdiye kadar bu kelimenin hakkını verir diye düşündüğüm insanlar benim bulunduğum durakta sürekli inip bindiler, ama hiç biri kalıcı olamadı. Düşünüyorum bunun nedenini bulamıyorum ne yazık ki! Ben mi fazla verici oldum? İnsan DOST dediği insana kalbini açmalı ve bununla birlikte tüm hayatını da. Dostluk en ufak bir pürüzde bozulan bir şeydi de ben mi bilmiyordum acaba? Bana göre dostluk yaşamı şartsız koşulsuz, acısıyla tatlısıyla paylaşmaktı... Beni acıtan, yüreğimi dağlayan sorunları birine anlatabiliyorsam, o da sıkılmadan dinliyorsa Dostum dediğim kişi acılarını, dertlerini bana anlatabilirsa ve sadece beni kahve içmeye değilde derdi olduğundada çağırabiliyorsa ve ben de ona koşarak gidebiliyorsam ki.... Gittiğimden eminim dostumdu. Bugüne kadar ben bunu pek çok kişiye yaptım ama karşılık alamadım. Bunlardan çıkan sonuç ben hatalıyım. Yada bunca sene bu değer yokmuş da ben onu aramışım durmuşum... Hangisi doğru? Hangisi yanlış? Cevabını bilmiyorum... Düşünüyorum ama bulamıyorum. Ben sadece insanlara değer vermek, birşeyleri paylaşmak istedim... Benim verdiğim değer kadar olmasa da onların da yüreğinde iz bırakmak istedim. Ekmeğimi ekmeğini, aşımı, aşını, derdimi, derdini paylaşmak her koşulda insanların yanında olmak, yanımda olmasını istedim....çokmu şey istedim. Kimse yanımda olmadı..... istedim.....istedim....istedim......istedim...... Ama ... Ba-şa-ra-ma-dım-! (Bu yazımı içimi acıtan dostum sanıp dostum olmayanlara hitaben yazdım.......) Hatice Fındık
eci
| 
