Çarşamba, Eylül 24, 2008 - Çocukluğumda Bölündü Sözcüklerim İlkin, Sustum O Halde

pervane böceği ip atlıyorken yanıtlarımın yanında
kulaktan kulağa oynuyordu çocukluğum
sarhoş naralarının ten yanığıyla insanlaşan tarafında


bezirganbaşına kapıyı açmadığı için küsmüştüm
ve tüm kiremitleri yıkamadım diye
setler çekmiştim kalın…
kendi çocukluğumla arkadaşlarımınki arasına
derin sancı…
saklambacımın en kolay bulunanıyken hep
yerden yükseklerin de ilk düşeniydim yere
ve her ebe olmuşluğumda “kemik” deyip donuyorken hayata
çocuk olduğum kadar büyüyeceğimi bilmiyordum daha


enjekte edileceğini de bilmiyor muşum zahir
bu baldıranın yaşadığım her an ayak parmağımdan saç ucuma
çorak gözlerle susuz kalırken yürek toprağım bir kez daha
“bakma “diyorum “bana”
“bakma”
aşka kurak gözlerinde yok ediliyorum yaşama


hadi bir kez daha sök tırnaklarımı hayat
dize getir etlerimi
selam versinler sana parelenmiş yanlarıyla
kör bir bıçakla doğra ki imlaya sadık olmayan şu ömrü
kanamadan da acısın
acısında kurşunlasın kendini


denizatına öykünen bir adam tanımadım ben
hiç kimse kadını için bir yük saplamadı karnına
ve insan turna kadar sadık değildi “eş “ oluşuna
şimdi hangi soru işaretinin cevabı var ki
konuşma çizgilerimi çoktan elimden almışken gereksiz susuşlarım
artık istesem de, bütün vurgulu kelimelerin sonunda
bir üç noktayla …
susturuluyorum.


mayın koleksiyonu yapan bir ömrün sahibiyim ben de
“sayarsan eksilir” dedi annem
eksilmesin diye ruhuma yoldaş patlamalarım
hiçbir sayıyla anlaşmıyorum
sıfırı sırdaş ettim kendime bir tek
-ki kendisi bir sayma sayısı da değildi-
doğaldı kendince
yolum oldu, yol arkadaşım oldu
yanlışlarıma her gün yenisini ekleyip
sayısını sustuğum yaşamda


dilime harfleri öğretenim
sözcükleri esmer gülüşlerle diriltenim
şimdi başlarken senle cümle kurmaya
hatta bizzat cümle olmaya
kor değdirdiler dilimin küçücük noktalarına

heyhat yine susuyorum şimdi kanıma batırarak kelimeleri
bu kez içimde yaşlanan organlarıma da…
sus değdirdim yaşıma
kutlu olsun
ne hoş kelime…


-ALINTIDIR-